Filmpjes

Tijdens de vele bezoeken die Yvonne Kroonenberg aflegde voor haar boek, werd zij vergezeld door een medewerker van Stichting Varkens in Nood, die sommige locaties op camera vastlegde. Hier vindt u enkele filmpjes bij de hoofdstukken uit Alleen de knor wordt niet gebruikt. De beelden kunnen schokkend zijn.

Introductie

Deze content alleen is te zien wanneer versie 8 van de Flash Player geinstalleerd is .

 

Het KI-station

Deze content alleen is te zien wanneer versie 8 van de Flash Player geinstalleerd is .

‘Hij laat het dekbankje zien en vertelt hoe het werk wordt uitgevoerd. Ik dacht altijd dat het een tamelijk klinische aangelegenheid was. Dat het zaad in een koker werd opgevangen, zonder tussenkomst van de mens. Ongeveer zoals koeien worden gemolken door een machine.
Zo gaat het niet in de berenhouderij.
De medewerkers moeten steriele handschoenen aan en met hun vuist de vagina nadoen. Het varken moet op de bok in positie worden gebracht, de kurkentrekkervormige penis komt tevoorschijn, de hand sluit zich om de schacht en door de druk te vergroten of juist te verminderen, wordt de ejaculatie opgewekt.’

 

Het vermeerderingsbedrijf

Deze content alleen is te zien wanneer versie 8 van de Flash Player geinstalleerd is .

‘Ik noteer de varkensweek zoals die in een vermeerderingsstal verloopt: een boer kan uitrekenen wanneer een zeug ontvankelijk wordt: vijf dagen nadat de biggen bij haar zijn weggehaald. Dat heet spenen. Het is handig als de berigheid op maandag inzet. Dan wordt de zeug ’s avonds geïnsemineerd. Op dinsdagochtend gebeurt dat opnieuw, voor de zekerheid. Op woensdagochtend worden gespeende biggen aan de mester afgeleverd. ’s Middags kunnen de hokken worden schoongemaakt. Op donderdagochtend gaan de gedekte zeugen naar de groep. Er worden opnieuw biggen gespeend en naar een andere afdeling gebracht. Zeugen die moeten werpen worden op vrijdag naar de kraamhokken gebracht. Op donderdag, vrijdag en zaterdag wordt er gebigd, 116 dagen na de inseminatie. Biggen worden vijfentwintig dagen na de geboorte gespeend. Vijf dagen later is de zeug weer berig.
Het is een fabriek.’

 

Het gesloten bedrijf

Deze content alleen is te zien wanneer versie 8 van de Flash Player geinstalleerd is .

‘Dit is een gesloten bedrijf. Dat betekent dat de biggen die hier worden geboren op de boerderij blijven tot ze slachtrijp zijn. “Er is veel verbeterd in de branche. Er zijn nieuwe regels voor transport, voor huisvesting en voor de dagelijkse behandeling van varkens.”
Ik weet het. Er mogen geen wrakke varkens meer in vrachtauto’s worden gepropt, er moet speelgoed op stal zijn, de afmetingen van de boxen zijn voorgeschreven en vier weken in een hok staan omwille van de innesteling is verboden. Of die regels worden nageleefd is maar de vraag.’

 

De transportverzamelplaats

Deze content alleen is te zien wanneer versie 8 van de Flash Player geinstalleerd is .

‘“Waar varkens echt niet tegen kunnen, is haast maken. Ze willen rustig verkennen waar ze zijn. Varkens lopen niet weg, ze onderzoeken alles. Als ze opgedreven worden, hebben ze het slecht.”
Maar dat is precies wat varkens geregeld overkomt. Als ze ingeladen worden, als de vrachtwagen wordt gelost, als ze het slachthuis binnen moeten en als ze de lopende band op worden gestuurd voor de slacht, alles moet snel, snel, want ieder oponthoudt kost geld, de smal bemeten winstmarge moet binnengesleept, ten koste van alles. En wat een varken nodig heeft, staat onder aan de lijst van prioriteiten. Een varken is vlees, ook al haalt het vooralsnog adem.’

 

Het transport

Deze content alleen is te zien wanneer versie 8 van de Flash Player geinstalleerd is .

U moet JavaScript ingeschakeld hebben om deze website optimaal te kunnen gebruiken.

 

‘De werknemer die de varkens uit de stal moet halen en naar de vrachtauto drijft, heeft oordoppen in en een neuskap op.
“Het is stoffig op stal,” zegt hij, “en ze schreeuwen.”
Ik hoor niks. Het laden gaat rustig. De varkens scharrelen vanzelf naar de buitendeur. Ze zijn jong en nieuwsgierig. Pas als ze de klep opgedreven worden, protesteren ze.
Varkens zijn niet stil, want het zijn geen roof- of prooidieren. Roofdieren moeten hun mond houden, anders loopt hun maaltijd weg. Prooidieren maken geen geluid om niet te verraden waar ze zich schuilhouden.
De ene groep varkens na de andere wordt op de wagen geladen. Soms moeten ze extra aangeduwd worden. Tweemaal verschijnt de elektrische prikstok. Dat de varkens nerveus zijn, zie ik aan de stroompjes urine die van de laadklep druipen.’

website door occhio design